Diagramy akordów gitarowych

Książka z chwytami podaje jeden stały diagram dla każdego akordu. To narzędzie działa odwrotnie: wpisujesz nazwę akordu, a ono samo przeszukuje gryf — tak samo, jak zrobiłby to gitarzysta szukający palcowania — i pokazuje wszystkie sensowne kształty, jakie znajdzie.

Standardowy strój nadaje każdej pustej strunie stałą klasę wysokości — E, A, D, G, H, E. Dla wpisanego akordu narzędzie rozkłada nazwę na dźwięk podstawowy i rodzaj (durowy, molowy, septymy, seksty, nony, akordy zawieszone, slashowe i wiele innych) na zbiór wymaganych nut, a następnie przeszukuje z nawrotami wszystkie kombinacje pustych, dociśniętych i wyciszonych strun w oknie czterech progów. Chwyt jest uznawany tylko wtedy, gdy wybrzmiewa każda wymagana nuta i nic spoza akordu. Jeśli w okolicy siodełka nie ma rozwiązania, poszukiwanie przesuwa się w górę gryfu, próg po progu, aż do dziewiątego progu.

Akordy rozszerzone, jak nonowe, czasem nie mieszczą się na sześciu strunach bez kompromisu, dlatego przeszukiwanie stosuje tę samą zasadę, co czynni gitarzyści: zachowaj podstawę, tercję i definiujące górne rozszerzenie, a jeśli trzeba z czegoś zrezygnować — najpierw pomiń kwintę. Każdy znaleziony chwyt jest oceniany pod kątem grywalności — izolowane struny są karane, otwarte nagradzane, a szeroki rozstaw palców liczy się na niekorzyść — więc pozycje na górze listy to te, które ręka faktycznie wybrałaby.

Same diagramy są zgodne ze standardowym zapisem chwytów: pionowe linie to struny, poziome to progi, wypełnione kropki to struny dociśnięte, O oznacza strunę pustą, X — wyciszoną, a gruba kreska pokazuje barre, gdy jeden palec naciska kilka strun jednocześnie. Wszystko działa lokalnie w Twojej przeglądarce — żadne wpisywane przez Ciebie dane nie są nigdzie przesyłane.